Verschillende methoden

Er zijn bruto methoden en netto methoden, er is de methode Bol en er ligt een nieuw wetsvoorstel. Met dat voorstel zal het voor ouders eenvoudiger worden om zelf een alimentatiebedrag overeen te komen.

Dat is een mooi initiatief. Want nu moet je een dure berekening laten maken (€200-€450) bij een specialist, vaak een (familierecht-) advocaat. Soms bij een financiële planner. Ook het LBIO (Landelijk Bureau Inning Ouderbijdragen), dat in conflictueuze alimentatiezaken de alimentatie int bij de alimentatieplichtige, kan een berekening maken. Zij doen een proef (2012) waarbij je voor €50 een berekening kunt laten maken. Niet verkeerd, soms nuttig als contra-berekening, maar het overzicht dat je krijgt is voor een leek nauwelijks te interpreteren.

Zelf een berekening maken?

Gelukkig wordt het probleem van ingewikkelde en kostbare berekeningen vaker gesignaleerd en worden er meer hulpmiddelen ontwikkeld. Zo kan je op de site www.alimenatiewijzer.nl zelf een berekening maken van de kosten van de kinderen. Maar let op; daarnaast moet je uitrekenen of de alimentatieplichtige die berekende kosten ook wel kan betalen. Dat noem je de draagkracht. Ook die kan op een ingewikkelde wijze berekend worden via de tremanormen of de eerder genoemde manieren. Maar je kan ook op basis van redelijkheid kijken wat de niet verzorgende ouder kan betalen. Uitgangspunt is dat deze ook minimaal van hetzelfde inkomensniveau kan rondkomen, als de andere ouder.

Het voorstel dat nog in de 2^e kamer behandeld moet worden lijkt mij een goede ontwikkeling. Bij aanname zullen ook rechters hun berekeningsmethode aan gaan passen. En de burger kan veel meer zelf doen. Ik citeer: “KART berekent kinderalimentatie op basis van het wetsvoorstel ’Vereenvoudiging kinderalimentatie’ van de PvdA en VVD. Doel van dit voorstel is te komen tot een eenvoudige, herkenbare en redelijke berekening van de kinderalimentatie. Zolang het een wetsvoorstel is, is de uitkomst van KART een richtlijn. Hierdoor kan deze afwijken van andere berekeningen. Op dit moment gebruiken de meeste rechters de Tremanormen als richtlijn voor de berekening.”

Een nieuw reken-hulpmiddel

Op de website van de Raad voor de Rechtsbijstand (onder de naam www.echtscheidingsplan.nl ) heeft deze overheidsinstantie nu een tool, een instrument ontwikkeld om zelf een eenvoudige berekening te maken. Zij is daarbij uit gegaan van het nieuwe wetsvoorstel van PvdA en VVD. Deze berekening is m.i. iets specifieker dan die op alimentatiewijzer.nl. Op de homepage van deze website vindt u rechts, onder de titel “kinderalimentatie rekentool” , een eenvoudige manier om de kostenverdeling te berekenen. Ook hier geldt weer: laat de draagkracht van de alimentatieplichtige de betaling ook werkelijk toe.

Kan je subsidie krijgen op een alimentatieberekening?

Jazeker. Verdient u als alleenstaande maximaal ca. €25.000 of ca. €35.000 als eenoudergezin, samenwonende of gehuwde, dan bestaat de mogelijkheid dat u met een eigen bijdrage tussen de €41 en €72 een alimentatieberekening kunt laten maken. Voor uw specifieke situatie is het wenselijk om daarover bij het Juridisch Loket nadere informatie in te winnen.

Nu maar hopen dat het demissionaire kabinet en de 2^e kamer het nieuwe wetsvoorstel omarmen. April 2012

In veel gevallen is er aan een feitelijke (echt-)scheiding al een proces van jaren vooraf gegaan. Eén van de twee is echt ontevreden. Degene die ‘verlaten’ wordt heeft het idee, dat er best nog wel of weer gepraat kan worden. Soms is dat ook zo. Scheiden, uit elkaar gaan als je samenwoont, wordt gezien als een oplossing. Maar waarvoor? Als je dat serieus wilt onderzoeken praat er dan over. Zeker in een situatie waar er sprake is van (jonge) kinderen is het verstandig om de voor- en nadelen van een scheiding of van het bij elkaar blijven te bespreken. Kinderen worden geraakt door een scheiding. Niet altijd getraumatiseerd. Ze kunnen wel ernstig beschadigd raken als de spanningen tussen de ouders aanhouden.

Als mensen kiezen voor ‘in gesprek gaan’ fungeer ik als klankbord, sparringpartner of als adviseur. Ik begeleid mensen die kiezen voor relatiecoaching, anderen komen voor enkele individuele gesprekken. Weer anderen hebben de keuze al gemaakt, omdat praten niet meer bijdraagt aan een verbetering. Zij regelen de scheiding met mij; zowel zakelijk als met aandacht voor emoties en het ouderschap na de scheiding.

Een belangrijk moment is het moment dat de één aan de ander vertelt dat de relatie stopt. In de vakliteratuur spreekt men over de ‘scheidingsmelding’. Dat is het gesprek waarin degene die wil scheiden, zijn of haar motieven of de achtergrond voor die beslissing toelicht. Dat is belangrijk. Het kan misverstanden ophelderen; het kan duidelijk worden dat de keuze vaststaat; het is het moment van een nieuwe situatie.

Ik moet zeggen, dat het daarmee niet klaar is. Er spelen op dat moment zoveel emoties, van boosheid, twijfel, onmacht of schuldgevoel, dat het zeker nodig is om ook daarna tijd te besteden aan de scheiding. Want waarom trouwen veel mensen met een feest, met een kerkelijke inzegening of een mooie trouwlocatie? Omdat dat rituelen zijn, symbolische handelingen om die gebeurtenissen of locaties als een mijlpaal te markeren. In die zin is uit elkaar gaan ook een mijlpaal, omdat het een moment is, dat een belangrijke verandering op gang brengt. Er is het moment vóór de mijlpaal en het moment ná de mijlpaal. Besteedt aan uw scheiding ook voldoende aandacht.  U rondt daarmee ook een periode af.

Waar wilt u energie in steken?

Meer weten? Bel mij dan gerust vrijblijvend op, of kom voor een informatief gesprek.

Rob de Klerk, NMI-registermediator en coach in Hasselt. Werkzaam in de wijde regio. Telefoon: 06-12635769 Bekijk ook de website www.deklerkmediation.nl voor uitgebreide informatie.

Er zijn echter weinig hulpverleners die, met verstand van autisme, partners kunnen coachen in het verbeteren van hun relatie.  In de regio waar ik werk, in een ruime straal om Zwolle (soms zijn mensen graag bereid om een uur te reizen), heb ik een collega, Ernest Ouwejan, die ook veel werkt met (echt)paren.  Hij gaf een paar maanden geleden een training in het herkennen en omgaan met autisme bij volwassene.  Daar namen zowel coaches als enkele partners (met en zonder autisme)aan  deel. Ook al werk ik langer met deze problematiek, toch was de training geweldig leerzaam en boeiend. Het sterkte mij in mijn overtuiging dat je begrip en verdraagzaamheid kunt ontwikkelen en je relatie een wending kunt geven, die voor beiden weer prettig is.
Soms is de rek uit de relatie. Meestal is het de partner zonder autisme die niet verder wil. Ik werk niet alleen als coach, maar ook als geregistreerd nmi-mediator en begeleidt partners in het hele traject van de scheiding. Dit levert heftige taferelen op. De ander voelt zich in de steek gelaten, onbegrepen en hij begrijpt ook letterlijk niet waarom de partner de relatie wil verbreken. Ik weet inmiddels dat voor iemand met autisme zo’n situatie zo ontregelend, onzekermakend is, dat hij kan vervallen in koppig gedrag, niet mee willen werken en dat achterdocht de kop opsteekt. Een mediator, zonder deze kennis, trekt een verkeerde conclusie:  ‘de man is niet bereid om in overleg tot een scheiding te komen” Mis, zou ik zeggen. De man is onmachtig om op dat moment de bedreiging van de scheiding het hoofd te bieden. Daar komt dan nog eens bij dat iemand met autisme zich per definitie  niet goed kan inleven in de situatie van de ander. Dat is een vereiste voor mediation. Ik vind echter dat ik als mediator primair een taak heb om de communicatie op gang te brengen, dus ook in gevallen waarin 1 van de betrokkenen juist een communicatieprobleem heeft. Ik heb niet voor niets op mijn visitekaartje staan ; ’’achter elk verwijt schuilt een wens” . Ik leg mij dus niet neer bij de getoonde achterdocht, de koppigheid of het onvermogen om zich in de ander te verplaatsen. Achter die gedraging gaat veelal de onzekerheid schuil, de wens om het beëindigen van de relatie met een gevoel van rechtvaardigheid af te  kunnen sluiten.
Door het ervaren van begrip, door aandacht te besteden aan datgene wat niet geuit wordt, maar mogelijk wel aanwezig is, komt dan het gesprek weer op gang.

Enkele maanden geleden begeleide ik een echtpaar uit de regio Zwolle, dat ‘zonder al
die oude koeien uit de sloot te halen’ wilde scheiden, na 20 jaar huwelijk en 2 jaar forse
problemen. “Wij willen in overleg scheiden, kunt u dat snel en zakelijk,” vroegen ze mij. Ik
antwoordde: “ Het gaat erom of u dat kunt. Ik ga niet sneller dan u samen kunt. Er is grote
aandacht voor het zakelijke, dat wil zeggen, er moet gewoon wat geregeld worden. Maar ik
weet ook dat een scheiding in de meeste gevallen betekent dat je door het rulle zand van
emoties moet.”

Ik heb in een enkele scheiding of het verbreken van samenlevingsrelaties meegemaakt dat er
in één gesprek al volstrekte overeenstemming was over alles wat er geregeld moest worden.
Bijna altijd zijn er belangentegenstellingen, emotionele blokkades of dilemma’s over wat
eerlijk en rechtvaardig is. Of wat goed is voor de kinderen. Dat hoort er bij.

Misschien kan een huwelijk, dat gesloten is op zakelijke gronden, zonder persoonlijke liefde
of een gevoel “met jou wil ik mijn leven delen”, zakelijk ontbonden worden. Maar zelfs in dat
geval kunnen gevoelens, emoties, die in de zakelijke relatie een rol spelen, een complicatie
vormen. Een ‘zakelijke’, lees niet door emoties beïnvloede, scheiding bestaat m.i. niet.
Hooguit kan het zijn dat de emoties zoveel mogelijk tijdelijk geparkeerd worden.

Scheiden is een ingrijpende gebeurtenis. Dat is zo, omdat een partnerrelatie een belangrijke
vervulling is van de menselijk behoeften aan geborgenheid, aan respect, gehoord en gezien
worden. Ook de behoefte om met een ander belangrijke kwesties emotioneel te delen, een
gevoel van ‘samen’ te ervaren, kan een belangrijke reden zijn om voor een bepaalde partner
te kiezen.
Een relatie brengt ook ordening aan in je leven. Je weet aan wie je trouw wilt zijn, je weet bij
wie je terecht kunt in geval van twijfels, verdriet of andere emoties. De relatie biedt veelal
ook een regeling van inkomen, bezit en uitgaven. Wie betaalt wat, delen we inkomsten
en uitgaven, welk bezit blijft nadrukkelijk van mij? Die zakelijke verdeling gebeurt op basis
van emoties . Omdat ik je vertrouw en weet dat je het beste met me voor hebt, zeg ik met
een gerust hart ja, als je meent dat je een grote uitgave wil doen. Of ik gun die je een eigen
ruimte in het huis als atelier, omdat ik weet dat je daar gelukkiger van wordt.
Een partnerrelatie is ook samenwerken. Dat kan als je vertrouwen in elkaars intenties
ervaart; als je elkaar ruimte gunt en elkaars capaciteiten kent en erkent. Vaak zijn partners
complementair aan elkaar.
Zo vormen vertrouwen, respect en bijvoorbeeld, de wens om te delen een basis, een bodem
in de relatie. Deze basis biedt een grote mate van voorspelbaarheid en daardoor lossen veel
kwesties zich van zelf op.

Bij een verstoorde relatie, die uitmondt in de wens van tenminste één van de partners om
de relatie te beëindigen is de basis voor een groot deel weggevallen. Het vanzelfsprekende
vertrouwen is geschonden, het respect is weggeëbd of bijvoorbeeld de wens om te delen is
er niet meer. Keuzes of uitkomsten zijn niet meer voorspelbaar. Er is veel minder ‘samen’, er
zijn nu duidelijker persoonlijke wensen en belangen. Heel begrijpelijk en legitiem.

In feite ga je bij een scheiding je relatie ontvlechten en dat vereist geduld en respect voor
de ander in diens nieuwe positie van bijna ex-partner. Wil je de schade die een scheiding
oproept beperken dan is het lastig om zakelijk, snel en goedkoop uit elkaar te gaan.

Rob de Klerk december 2011